M. się zachwyca, co jest chyba naturalną reakcją :). Ciągle robi zdjęcia i każe je robić sobie (z zamiarem wrzucenia na Facebooka, żeby wszyscy mu zazdrościli, cytuję). Zwraca uwagę na rzeczy, których ja od dawna już nie zauważam. A to piękna skałka, a to mostek, a to ładne drzewa. Numerem jeden jest woda w potoku, M. zatrzymuje się przy każdym większym rozlewisku i po prostu się gapi. Numer dwa to fresh air. No i zieleń.

Ludzie? Wbrew moim wcześniejszym obawom niespecjalnie mnie to obchodzi. No patrzą sobie. Przy czym jeśli już to widzę, to przeważnie patrzą na mnie, nie na niego. Zwykle patrzą przez chwilę, a potem dają sobie spokój. Najbardziej zdziwione są osoby starsze, którym zdarza się czasem skrzywić, osoby w średnim wieku gapią się tylko trochę, a młodzi prawie w ogóle. Raz zdarzyła się grupka łysych i czerwonych na twarzy chłopaków, którzy jak nas dostrzegli z daleka, to aż głowy wykręcali z miną, która przystoi zapewne kibolom, a rozmowy zamarły, chyba, że się w ogóle nie toczyły. No niestety kolega jest ze mną.

M. zadziwiająco dobrze radzi sobie z polskim. Jakimś cudem rozumie część moich rozmów, nie wiem, skąd. Z wymową nie ma większego problemu, to znaczy, nie różni się zbytnio od innych cudzoziemców próbujących mówić po polsku, również pod względem zabawności jego polskich dźwięków :). „Dzień dobry” na szlaku jest za każdym razem lepsze. Problem wcale nie tkwi w naszych żż szz i innych takich, tylko w samogłoskach, czyli czystych dźwiękach, których próżno szukać w arabskim. Myślałam, że trudniej jest wymówić ż lub dż, a tu się okazuje, że jest to łatwiejsze, niż nasze piękne, niepozorne, wszędobylskie polskie A.

Z górską pogodą nie ma problemu.

Standardowy news: w sklepie wszystko ma cenę :).

M. + znajomi = nieśmiałość. W sumie mu się nie dziwię. Obcy język, w angielskim nie wymiata, nowa kultura i tak dalej. Może to też znak, że mu zależy. Myślę, że wszyscy widzą, że jest dość przejęty i wykazują sporo zrozumienia – jeszcze :). Swoją drogą ciekawe zjawisko, gdy pierwszy raz rozmawiam ze znajomymi niemal wyłącznie po angielsku. Brzmią inaczej :). Chyba wolę słuchać ludzi w ich własnych językach. Włącznie z M.

Zdążyłam się już przyzwyczaić do facetów, którzy nie są duszą towarzystwa. Wtedy patrzysz na innych i myślisz wooow, oni potrafią brać udział w rozmowie i zabawiać innych :). Druga strona medalu jest taka, że zdarzają się na tyle otwarci, że nie mają problemu by mówić o prywatnych sprawach – dobrych i niedobrych – publicznie i czasem reszta musi ratować sytuację przy stole.

Miałam kiedyś chłopaka, który był duszą towarzystwa i był atrakcyjnym kompanem podczas spotkań dla wszystkich dookoła, ze szczególnym uwzględnieniem kobiet – z wyjątkiem mnie, oczywiście. Drugi w ogóle się do nikogo nie odzywał, lubił tylko własnych znajomych i w efekcie nie spotykaliśmy się prawie z nikim.

Widziałam M. w Egipcie i wiem, że jest towarzyską osobą wśród swoich znajomych, na ulicy w naszej dzielnicy co pięć minut się z kimś wita, ciągle wisi na telefonie i wszystko dla wszystkich załatwia. Chciałabym, żeby miał tu jakichś znajomych, najlepiej kogoś, z kim może porozmawiać w swoich szlaczkach. Ale to pomału.

W każdym razie, jak dotąd, jeśli ktoś myślał, że M. jest tyranem zagrażającym ludziom i ogólnie partnerskim mordercą, to po dwóch minutach wie już, że to nie do końca tak :))).

Z newsów: ogórki małosolne i śledzie w oleju mają też w Egipcie, za to nie mają serów pleśniowych.

Pierwsze wrażenia na temat Warszawy:

– zielono
– dobre drogi (dobre???)
– czysto, bez śmieci
– cicho na ulicach
– każdy dom ma numer 🙂
– samochody przepuszczają pieszych

Ciekawie patrzy się na swoje miasto oczami cudzoziemca 🙂