Dawno nie zaglądałam, ale wybaczcie – praca po całych dniach, z M. widujemy się czasem tylko na trzy minuty, gdy obudzę się w okolicach północy, bo ten wraca z pracy, albo gdy on ma dzień wolny i przyjeżdża po mnie i wracamy razem do domu. Teraz jest weekend i on cały ten weekend pracuje. Miał wolny czwartek, więc i tak powinien się cieszyć. Cóż, taki los, gdy Twój facet pracuje w gastronomii. W hotelarstwie z kolei święta w ogóle nie istnieją, a może odwrotnie, istnieją i są źródłem kasy na najbliższe kilka tygodni, więc trzeba się odzwyczaić od ustawowego postrzegania dni wolnych. Tak nie będzie zawsze, ale my i tak się cieszymy, bo M. w końcu zaczął zarabiać 🙂 Wiem, że brzmi to dość szorstko i mało przyjemnie, ale to jeden z ważnych aspektów pobytu cudzoziemca w Polsce. Odpukać jakoś się nam udało. M. miał ofertę podpisania umowy w innej firmie, ale kasa trochę słabsza i słabsze możliwości rozwojowe. Nie spodziewałam się, że będzie mógł tak sobie marudzić, ja sama szukałam nowej pracy pół roku. Jemu wystarczyło dostać kartę pobytu, ot różnica między nami.

Zrobiłam mu kalendarz adwentowy służący nauce polskiego z jednym zadaniem na każdy dzień. Jak na razie nie rozmawiamy za bardzo po polsku, za to M. nauczył się w swojej kuchni po naszemu przeklinać i brzmi mi to doprawdy słodko, tak jak większość polskich słówek, które wypowiada. Moim faworytem jest konstrukcja „g*wno mać”, nie wiem, skąd to wytrzasnął, raczej samo mu się zlepiło 🙂

Najwyższy czas udać się do USC i zarezerwować datę ślubu. Ciągle nie wiem, na kiedy. Nie należę do panienek ekscytujących się całym tym biznesem. Mam w pracy dziewczynę, która wychodzi za mąż na początku maja i opowiada o butach z różyczkami na piętach (???). Ja bym wolała poznać receptę na to, jak to wszystko przetrwać. I skąd wziąć tłumacza, który porządnie zna arabski. I znaleźć świadka. Łolaboga, wolałabym, żeby ktoś zrobił to wszystko za mnie, łącznie z wypowiedzeniem słów przysięgi :).

Zapomniałam podzielić się jedną ciekawostką, która wypłynęła po przylocie M. do Polski.

Tutaj, w Polsce, po raz pierwszy jechał samochodem prowadzonym przez kobietę.

Koniec, dziękuję :).

M. jest na czymś w rodzaju stażu. Pracuje jako kucharz w jednej z mniejszych knajpek, na zmianę w dwóch lokalizacjach. Zaczynał jako pan do krojenia, teraz już trochę sam szefuje, zdarza się, że jest sam w kuchni przez połowę zmiany. Podobno ma być z tego realna praca, na razie spędza tam po 10-12 godzin dziennie i… cieszy go to. Mnie też. Ale jak wygląda teraz nasza „polska codzienność”? Ja wychodzę przed siódmą rano, on wraca między 20 a 24 (raz mu się zdarzyło po pierwszej). Ale na razie ma to swoje plusy, przede wszystkim wreszcie przestał chodzić po ścianach :).

Po zaledwie trzech tygodniach kroi, miesza, przyprawia i ogólnie ogarnia gotowanie zupełnie inaczej niż dotychczas i inaczej niż ja. Wczoraj zrobił taki sos boloński, że wszedł mi trochę na ambicję 😛 Cieszę się bardzo, bo ten sam człowiek rok temu przyrządzał jajecznicę na zimnym oleju i ogólnie wyglądał na kogoś, kto nigdy nie zrobił w kuchni nic poza fasolkami, bo jakby wystarczał mu bar. Nie wiem, co będzie z tą pracą i na pewno nie jest to praca na zawsze ani na długo, ale taki mini kucharz w domu to skarb.

Pracuje teraz cały długi weekend (nowy, ktoś musi), a ja siedzę i piszę tę notkę z Zakopanego :).

M. odebrał kartę pobytu. Wygląda trochę, jak nasz dowód osobisty, tylko jest bardziej zielona. Warto zaznaczyć, że przy tej okazji pani w urzędzie po raz pierwszy rozmawiała z nim po angielsku, bo wcześniej tylko po polsku, jak ustawa przewidziała. Oczywiście jest problem z jego imieniem i nazwiskami, które powinny być wydrukowane w kolejności Kowalski Jan, a oni ustawili Jan Kowalski Nowak Kozłowski, a raczej – Jan Andrzej Piotr Paweł ;). Trzeba się będzie tłumaczyć w każdym napotkanym urzędzie, bo polskie urzędy przeważnie nie są dość kompetentne w sprawach typu full name. Ale tym będę się martwić później, dobrze, że zdążyłam się już nauczyć zamartwiać rzeczami wtedy, kiedy jest ich kolej :).

Zaczęły się polskie cudowne temperatury w okolicach zera. Co się z tym wiąże?

1. Są to najzimniejsze dni w dotychczasowym życiu M.

2. Pierwszy raz w życiu będzie nosić szalik.

3. Rękawiczki go gryzą i wkurzają i ma mały problem z ich zakładaniem.

Gdy M. pewnego ranka zobaczył na telefonie, że jest minus dwa, biegiem otworzył okno, żeby sprawdzić, jak to jest, po czym po dwóch sekundach je zamknął. Zaliczył jedną trzydniówkę, odpukać wyleczył się czosnkiem i domowymi sposobami.

Jest w Polsce cztery miesiące, a ja już nie pamiętam, jak to było, gdy go tu nie było.

W poniedziałek M. odbiera kartę pobytu. Przy tej okazji przytoczę pytanie od dwóch osób, które jako jedne z pierwszych dowiedziały się o sukcesie i uzyskaniu pozwolenia na pobyt czasowy: czy z tą kartą można podróżować? Aha, a z samym pozwoleniem, zanim wydadzą kartę (te dwa tygodnie w sensie)? A potem uprzejmie zdziwione oczęta skierowane na M., że co Ty u diabła tu jeszcze robisz? :). Po odebraniu pozytywnej decyzji nabijałam się z niego, że pewnie go tu jutro rano nie zobaczę, ale akurat ja mogę się tak nabijać :). Podróżowanie, ot kluczowa informacja w tym wszystkim. Ale większość znajomych teraz chyba już nie ma wątpliwości co do czystej kartoteki M.

Zaczęła się jesień, zaczął się kurs polskiego i ja sama zaczęłam go uczyć. Fajne z takim pobytowym już Egipcjaninem jest to, że on dużo rozumie i bardzo ładnie mówi. Ma za sobą jeszcze jedną rozmowę o pracę, ale dalej bez efektów :(. Dowiedziałam się o istnieniu pewnej reguły życia społecznego, a może raczej arabskiego: Egipcjanie generalnie wszyscy są braćmi (tak jak my, bracia i siostry), ale jak znajdą się w innym kraju i spotkają swojego ziomka, to w życiu nie pomogą. M. mi o tym nie raz mówił, ale myślałam, że ma po prostu za mało wiary w ludzi. Nie pojmuję, dlaczego tak się dzieje. My to byśmy chyba chcieli spotkać się z kimś z Europy, gdybyśmy wylądowali w czarnej Afryce lub gdzieś. I jeśli dałoby się pomóc, to dlaczego nie? Byłam świadkiem, jak M. zadzwonił do knajpki w sprawie oferty pracy. Odebrał Egipcjanin, wymienili uprzejmości po arabsku, po czym rozmówca łamanym polskim nagle powiedział, że po arabsku to on nie rozumie.

Ale próbujemy dalej i może w końcu się uda. Problemy są tam, gdzie od początku było wiadomo, że będą, ale jak poradziliśmy sobie z systemem, to mam nadzieję, że i tu damy radę.

Zakładając, że Polacy sobie pomagają i dobrze życzą, to tak w razie czego, gdyby ktoś-coś, to będę bardzo wdzięczna :).