Jest pewna kwestia religijna, która ostatnio daje mi dużo do myślenia, chociaż mnie absolutnie nie dotyczy. Co jakiś czas pojawia się w Internecie to samo pytanie, a mianowicie – czy muzułmanka może poślubić innowiercę?

Poniżej takiego pytania zazwyczaj pojawia się walka na noże i wyśmiewanie od głupich krów i niedoinformowanych. A najlepsze są te internautki (bo faceci się nie wypowiadają, pewnie ich to niespecjalnie obchodzi), które upierają się przy swoich niekoniecznie słusznych racjach.

Chciałabym poruszyć to zagadnienie na moim blogu, z nadzieją, że znajdzie się ktoś naprawdę kompetentny w temacie i rozwieje kobiece wątpliwości. Jak ktoś zadaje na forum takie pytanie, to raczej nie jest partnerem typowego Araba z Sharmu, bo typowy Arab z Sharmu to muzułmanin, a typowa Polka w Sharmie to chrześcijańska turystka (chyba, że zdążyła przejść na islam). Jest to być może jakieś krzywdzące uogólnienie, ale kto się z tym nie zgodzi, poza tym przypominam słówko „typowy”.

Z punktu widzenia polskiego prawa, Urząd Stanu Cywilnego nikogo nie pyta o wyznanie. Jeśli decydujemy się na ślub cywilny, w składanych przez nas dokumentach nie ma ani słowa o religii. To oznacza, że żenić się może każdy z każdym. Pobieracie się i jesteście legalnym małżeństwem, niezależnie od Waszej wiary.

Ograniczenia stawiane ewentualnym narzeczonym są bardzo klarownie opisane w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym (Ustawa z 1964 roku), a są one w skrócie takie (jakby ktoś po ponad 50 latach funkcjonowania tego prawa nadal miał wątpliwości):

– trzeba mieć 18 lat, lub 16 i zgodę opiekunów + kilka detali związanych ze sprawą wieku

– nie można być całkowicie ubezwłasnowolnionym

– trzeba być zdrowym psychicznie, chyba że choroba nie zagraża małżeństwu i potomstwu + wyjątki

– nie można być aktualnie zamężnym/żonatym 🙂

– nie można zawrzeć małżeństwa z krewnymi, rodzeństwem i powinowatymi w linii prostej (ci ostatni to np. teściowa i obowiązuje to nawet po rozwodzie, chyba, że Sąd wyrazi zgodę)

– nie pobiorą się przysposabiający i przysposobieni

Jak widać, polskie prawo nie stawia ograniczeń religijnych. Kościół Katolicki pewnie stawia swoje, ale to już inne przepisy :).

Prawna możliwość to jedno, a życie religijne i czystość sumienia to drugie. Zgodnie z islamem muzułmanka nie może wyjść za innowiercę, bo dziecko dziedziczy religię po ojcu. Nie traćmy owieczek, zyskujmy je za to. Islam nie jest tu jedyny, na ślubie katolickim składa się oświadczenie, że dzieci będą katolikami oraz będą wychowywane w wierze katolickiej. Ciekawam, ile par wywiązuje się z drugiego obowiązku, pod którym się podpisali.

Wychodząc za chrześcijanina w Polsce, muzułmanka łamie zasadę swojego wyznania, ponosząc religijne konsekwencje, a może nawet społeczne? Nie jestem na tyle znawcą tematu, aby powiedzieć, jakie to dokładnie konsekwencje. Prościej jest mi porównać to do własnego podwórka. Jeśli dwóch katolików pobiera się cywilnie, nie kościelnie, to pakują się w życie w grzechu aż po grób, chyba że jednak po drodze pobiorą się kościelnie. O tych, co żyją bez ślubu, to szkoda gadać drogi panie.

Schody zaczynają się, jeśli taka mieszana para chce się pobrać w Polsce, a potem zamieszkać w kraju muzułmańskim. Przypuszczam, że kobieta-muzułmanka ma wtedy spory problem, jak spory to wolę nawet nie szacować. Jeszcze inaczej jest, gdy muzułmanką jest np. Egipcjanka, a narzeczony to Polak-katolik i pobierają się w Polsce. Czy ona może taki ślub potem zalegalizować w swoim kraju? Ponadto sądzę, że taki mieszany ślub tam na miejscu jest w ogóle niemożliwy, a miejscowym kobietom rzadko przychodzi do głowy. Zakazana miłość… Piękny temat na książkę-rzekę.

Podsumowując, nie ma co za bardzo się rozwodzić nad tym, czy taki ślub dla Polaków jest możliwy czy nie, bo w Polsce jest możliwy i koniec. Tak samo jak możliwe jest ochrzczenie muzułmanina i dziecka muzułmanina, jeśli tylko znajdzie się ksiądz, który wyrazi na to zgodę, a sam zainteresowany będzie, no, zainteresowany. Są ludzie, którzy to robią. Nie ma też co oceniać innych osób, każdy podejmuje swoje decyzje samodzielnie i powinien to robić w zgodzie z własnym sumieniem. Katolik, który odszedł od swojego Kościoła, też będzie się smażył w ogniu piekielnym.

Cztery żony i ubrania na czarno od stóp do głów. Taką przyszłość wróżyło się w Polsce kobietom wiążącym się z muzułmaninem, nieważne, Polkom czy nie-Polkom. Dzisiaj, obecnie, wydaje mi się, że jednak jakaś światłość zeszła na Polaków i zaczęli trochę więcej myśleć, zanim wydadzą taką opinię. Islam jest popularnym, medialnym wręcz tematem, więc i rośnie wiedza na jego temat.

Ale jest niezbywalnym faktem, że muzułmanin zgodnie ze swoją religią – powtarzam, religią – może ożenić się z czterema kobietami. Niby są obostrzenia, że pierwsza żona musi zgodzić się na kolejną, wszystkie muszą mieć tyle samo kasy i świecidełek i tak dalej, ale teoria sobie, a praktyka sobie, wszystko zależy od człowieka. Chociaż, o ile mi i M. wiadomo, jak już któryś bierze sobie drugą żonę, to znaczy, że z kasą problemu raczej nie ma. Religia na to pozwala, prawo krajowe niekoniecznie. Mamy w Polsce Polaków-muzułmanów i mogą sobie co najwyżej pomarzyć o wielożeństwie albo wyjechać, droga wolna. M. nie zna osobiście nikogo, kto ma więcej niż jedną żonę. U niego się to potępia. Mniejsza o to, chciałabym powiedzieć teraz o czymś innym.

Trafiam czasem na blogi albo wypowiedzi w internecie kobiet, Polek, które prowadzą dyskusje na temat wielożeństwa. Nie wiem, jakiego bywają wyznania, ale powiem szczerze, czarno na białym. We mnie jest zdecydowany sprzeciw wobec posiadania kilku żon. Nie chodzi o to, że będę walczyć z milionami ludzi i ich przekonaniami. Chodzi mi o to, że my Polki, Europejki, w większości byłyśmy wychowane inaczej. Rodzina, małżeństwo czy związek partnerski to miłość dwóch osób. Co dom, to inny dramat, rozwody, zdrady i tak dalej. Ale zdrada ogólnie jest obiektem potępienia. Prowadzenie równoległego życia też. Nikt tego nie popiera, mało kto sam by się na to zdecydował na progu dorosłości. Wszystko jest ok, jeśli wszyscy uczestnicy układu akceptują taki stan rzeczy. A jak tam, akceptujecie zdradę partnera? Spoko jest?

Dlatego jak czytam, że Polka pisząca pięknie po polsku, w naszym ojczystym języku, wypowiada się, że podoba jej się idea wielożeństwa, bo to daje więcej uprawnień kobiecie, dba o kobietę, że kochanka jest nikim a druga żona jest kimś, to mnie no… kurwica bierze. Chyba mam jakieś ograniczone horyzonty. Może jestem za mało nowoczesna.

Czy można godzić się na coś, co uderza w fundamenty naszej wiedzy o społeczeństwie, o życiu rodzinnym? Nie mówię, że nasze zasady społeczne i kulturowe są jedyne słuszne. Każda nacja ma swoje, ale u nas wielożeństwa NIE MA – nie ma, że facet może mieć kilka żon i sobie otwarcie przed każdą z nich oświadczać, że kocha je wszystkie tak samo. Bo tam bardzo o tę otwartość chodzi, właśnie w kontekście religijnym. Tam nie ma miejsca na sekrety, małżeństwo nie jest tajemnicą.

Jako ograniczona światopoglądowo Europejka wolę, by facet przynajmniej miał problem na głowie, jak tu ukryć romans. Bo jak by przyszedł do mnie i powiedział spokojnie, że coś czuje do tej drugiej i chce być z nami obiema naraz, to tylko w pysk dać. Been there, done that, wcale nie z M.

Tym bardziej mnie dziwi, gdy takie opinie wydają żony muzułmanów, żony nie-muzułmanki. Czy aż tak wtopiły się w tę arabską kulturę, że nie widziałyby problemu w równoległym małżeństwie własnego męża? Bo w taką możliwość wierzą miliony ludzi na całym świecie? Zanim się coś powie, zwłaszcza, jak się jest taką właśnie „pierwszą” żoną, należałoby przemyśleć, co się stanie, jak Twój któregoś dnia Ci powie, że ma pomysł na kolejny ślub, nie z Tobą. Spróbuj sobie wyobrazić, jak to jest, gdy Twój ukochany oświadcza oficjalnie, że ma ochotę na kogoś innego. Że przecież ma prawo! Czemu tak posmutniałaś? Przecież Cię nie zostawię, będę kochać Was obie.

Nie potępiam innych kultur, niech sobie żyją jak im się podoba, po prostu dla mnie samej jest to niewyobrażalne. I szczerze nie rozumiem, jak kobieta wychowana w Polsce mogłaby mieć luz w sytuacji chęci jej mężczyzny na równoległe życie. Dla mnie to zdrada, nie znajduję innego słowa.

Pytacie czasem, jak to jest żyć na co dzień w związku z muzułmaninem. Chcecie wiedzieć, czy to, co mówią, to prawda. Czy jest się czego obawiać i jak wychwycić sygnały ostrzegawcze. Albo czy jego religia tak strasznie determinuje jego życie.

To jest oczywiście temat rzeka, dzisiaj zresztą bardzo modny. Dobrze się składa, że my akurat możemy się w tym temacie wypowiadać, bo mamy o czym :). Jeśli nam się chce, w sensie. Na blogu mi się chce, bo zaglądają tu osoby szukające konkretnych i prawdziwych informacji. A nie tylko wody na młyn :).

Każdą rozmowę lub rozważania na temat międzyreligijnego, konkretnie katolicko-muzułmańskiego związku należałoby zacząć od ustalenia paru faktów. Na dzisiaj wybieram te dwa:

1. W przypadku obu religii Bóg jest ten sam, tylko inaczej to słowo brzmi w języku polskim i arabskim. Według islamu nie ma boga nad Allaha. Brzmi znajomo?

2. Nie każdy muzułmanin i nie każdy katolik żyje w zgodzie ze swoją religią lub według jej zasad.

Szczególnie interesujący i zabawny jest ten ostatni fakt. Zabawny dlatego, że tak wygodnie się o nim zapomina. A więc przejdźmy do meritum :).

Jak ktoś nie ma większego pojęcia o islamie, bo np. nie miał okazji się nigdzie dowiedzieć, albo w ogóle go to nie interesowało, to myśli, że każdy muzułmanin jest mega wierzący i jest praktykującym betonem. A to nieprawda, tak samo jak nie każdy katolik jest mega wierzący i betonowy.

Nie każdy muzułmanin modli się lub chodzi modlić się do meczetu pięć razy dziennie, tak jak nie każdy katolik chodzi co niedzielę do kościoła. To raz. Nie każdy muzułmanin rezygnuje z picia lub popijania alkoholu oraz nie każdy muzułmanin zachowuje przedmałżeńską czystość. To samo dotyczy katolików, to dwa. Nie każdy muzułmanin regularnie lub chociażby raz w roku pomaga biednym, tak jak nie każdy katolik przestrzega przykazania „nie kradnij”. Nie każdy muzułmanin przestrzega postu w czasie Ramadanu, tak samo jak nie każdy katolik pości w piątki. Wymieniać dalej?

Ja na co dzień, można powiedzieć, prawie nie pamiętam, że M. nie jest katolikiem, tylko muzułmaninem. Nie jest jakoś szczególnie religijny, chociaż czasem się modli. Nie widuję tego za bardzo na co dzień. Rok temu na urodziny dałam mu nawet dywanik taki tylko dla niego :).

Rzeczywiście nie je wieprzowiny. Mówiłam mu, że w Polsce jest dobra, że można znaleźć dobrą jakościowo itd. Jest zdecydowanie na nie :). Alkohol pije od wielkiego dzwonu. Raczej piwo lub szampana. Wino wtedy, gdy gorzej się czuje i chce się „odczulić”. Nie upija się po jednym kieliszku, uprzedzając pytania :). W moim domu nie ma mocniejszych alkoholi, więc i nie ma tematu.

W czasie Ramadanu w Polsce nie pości. Były już dwa, za każdym razem nie pościł. Nasz ślub rok temu był w czasie Ramadanu. Jego przyjaciel, który był na kolacji weselnej, czekał do 21 żeby móc coś zjeść. M. nie przestrzegał postu. Zobaczymy, jak będzie w tym roku :).

Popiera pomysł porządkowania domu raz na jakiś czas, by oddać niepotrzebne rzeczy potrzebującym. Ale sam tego specjalnie nie inicjuje. To tak a propo jednego z pięciu filarów ich wiary. Jałmużna i pomoc biednym jest obowiązkiem muzułmanów. Jednym z miliarda, których nie przestrzegają.

Co do sławnego zamykania kobiet w piwnicach itp. Stosunek mężczyzny do kobiety jest chyba w dużej mierze uwarunkowany kulturowo, nie wiem czy aż tak religijnie. Jak na razie uważam, co potwierdzają znajome w polsko-arabskim związkach, że arabski partner bardzo dba o swoją kobietę. Nosi na rękach, dmucha na zimne, zamiata pyłki spod nóg, można powiedzieć. Chociaż z tym noszeniem na rękach to bardziej przed ślubem niż po ;). Tak serio, to myślę, że oni są tak po prostu wychowani. Chociaż mój M. nie jest jakimś wielkim rycerzem, to jednak jest opiekuńczy i odpowiedzialny w małżeństwie. Mimo to nadal czuję, że jesteśmy partnerami. Czasem trochę „walczymy”, ale to już kwestia charakterów. Tutaj akurat nie dobrały się dwa łatwe :).

Partnerstwo w mieszanym związku jest inne, niż w polsko-polskim. Mogę sobie pozwolić czasem na odpuszczenie czegoś i zwalenie tego na M., bo w końcu jestem kobietą. Na przykład, żeby on coś za mnie zrobił w domu, na mieście itd. M. przejmuje wtedy stery. W poprzednim związku owszem, byłam partnerką. Najbardziej to czułam wtedy, gdy musiałam godzić się na luzacko-kumpelskie podejście do przyszłości, teraźniejszości i w ogóle mojej osoby. Że przecież wszystko jest dobrze i nie trzeba się o cokolwiek starać ani nic planować :). No żeszzzzz.

Temat rzeka się nie kończy, jeszcze tu wrócimy.