Są różne sytuacje w życiu, ważne i mniej ważne, gdy szukamy informacji i odpowiedzi na pytania w Internecie. Umówmy się, Internet to pierwsze źródło informacji dla większości osób, chyba tylko nie dla mojej babci. W moim przypadku z takich czasów najnowszych poszukiwałam w sieci informacji o międzykulturowych związkach, kwestiach proceduralnych i legalizacji pobytu cudzoziemca w Polsce, a ostatnio szukam informacji o psach :). Różne sfery, kompletnie różna tematyka i inny zasięg społeczny – a rezultaty poszukiwań identyczne, no ludzie kochani.

Powiedzmy, że jesteś początkujący w temacie. Skąd mam wiedzieć, jak Egipcjanin wyrabia sobie wizę, skoro nigdy wcześniej nie znałam Egipcjanina mieszkającego w Polsce? Albo skąd mam wiedzieć, jak wyglądają prawa polskiej żony w międzynarodowym małżeństwie, skoro żadnej nie znam? A więc szukam i co znajduję – aż odechciewa się zadawania pytań na tych wszystkich forach.

Jeśli czegoś nie wiesz i zadajesz pytanie – aby się dowiedzieć od użytkowników forum, bo skoro się wypowiadają w temacie to może coś o nim wiedzą – zostaniesz objechana za brak wiedzy. Opcje są dwie:

Gdy pytasz, mając już jakiś problem:
Ty głupia krowo, mądry Polak po szkodzie, trzeba było się pytać zanim to czy tamto. Kupiłaś psa w pseudohodowli to jesteś ciemną masą nakręcającą ten drański rynek. Poziom ignorancji mnie przerasta!!!111 (odpowiedzi na zadane pytanie brak)

Gdy pytasz, bo planujesz coś zrobić i chcesz się dowiedzieć więcej:
Ty głupia krowo, za co ty się w ogóle zabierasz, jak ch*j o tym wiesz, tacy jak ty lepiej niech nigdy nie mają psa, a jak już kupisz to potem dziękuj tylko sobie!!!111 (odpowiedzi na zadane pytanie brak)

Chyba ideą tych forów nie jest odstraszanie nowych osób, które chciałyby się czegoś dowiedzieć? Po co w ogóle otwierać a potem prowadzić takie strony dla niby-znawców, skoro pojawiają się tego typu reakcje na pytania osób z zewnątrz? Wymieniamy się doświadczeniami ku chwale ojczyzny, czy leczymy kompleksy niewiedzą innych? Tu jest Polska, więc pewnie leczymy kompleksy.

Gdy swojego czasu szukałam informacji o związkach PL-EG, nie napisałam ani jednego postu na żadnym forum. Pokłady zawiści, nieżyczliwości i agresji, które znajdywałam na niemal każdej stronie internetowej, skutecznie mnie od tego odwiodły. Szkoda tym większa, że w dalszym ciągu jest mało doświadczonych w temacie osób. Jak już ktoś pisze, to najchętniej ci pokrzywdzeni przez los, to naturalne. Jaki jest efekt? Same połamane serca i w ogóle nigdy nie wchodź w żaden związek z Arabem. Między innymi dlatego założyłam tego bloga, bo brakowało mi normalnego miejsca na wymianę doświadczeń i źródła jakiejś wiedzy.

Gdyby internauci byli bardziej chętni do pomocy, bardziej otwarci i z większym zrozumieniem dla cudzej niewiedzy lub brak doświadczenia… Zadawanie pytań to już połowa drogi, skąd takie agresywne reakcje? To lepiej nie pytać i dalej nie wiedzieć?

Aktualnie szukam informacji o psach, wychowywaniu psów i tak dalej, temat rzeka od morza aż po Tatry, miałam nadzieję na praktyczne wskazówki wynikające z doświadczeń innych właścicieli. Niestety myliłam się, takie poszukiwania nie mają sensu. Lepiej czytać artykuły, z nadzieją, że zostały napisane przez kogoś, kto się zna.

Takie przedweekendowe rozważania o Polsce :).

Kończy się dość pracowity kwiecień. Nie wiem, kiedy minęły ostatnie dwa tygodnie. Kiedy minął miesiąc od Wielkanocy?! Na szczęście teraz już powinno być trochę lżej w pracy. Od ponad miesiąca zmagałam się z przeziębieniem, które jak już wreszcie się skończyło, to przerodziło się w alergię. Jeśli znacie ten ból, to wiecie o co chodzi. Zbliża się tak zwany weekend majowy, dla mnie oczywiście nie długi, ale przynajmniej będzie pusto w mieście. Do widzenia wszystkim, jedźcie sobie i zostawcie puste warszawskie drogi i puste wszystko :).

Poza tym od ładnego miesiąca szukamy psa. Wymarzyłam sobie pewną rasę, ale dawno też już zaczęłam godzić się z tym, że takiego psa mieć nie będziemy. Nie da się kupić rasowego psa – ani nie da się znaleźć kundelka! Myślałam, że w pięć minut zobaczę kilkanaście chwytających za serce zdjęć piesków, które szukają nowego domu. A okazało się, że to wcale tak nie wygląda. Gdybyście kiedyś szukali psa, oto jakie są realia:

1. Rasowe psy kosztują od 2500 zł wzwyż. Pewnie zależy, które, my szukamy kilku małych ras i niestety nie ma taniej. Aż boli kręgosłup moralny, skoro tyle psów czeka na dom za darmo.

2. Możecie sobie znaleźć niby-rasowe psy za 1300-1800 zł (tych naszych to i tak nie ma), ale przygotujcie się na wszechpolskie potępienie – że jak to, bez rodowodu?! Toż to nie rasowy. To kundli też nie wolno adoptować, bo są nierasowe? No i podobno takie pieski to siedlisko wszystkich chorób i psich skrzywień świata. Bo mieszańce ze schroniska zawsze są zdrowe. Lepiej niech takie psy pozostaną do końca życia bezpańskie. To takie założenie, że jeśli komuś w domu oszczeniła się suka, to na pewno ten ktoś wrzuca szczenięta do klatki metr na metr i karmi zgniłym chlebem.

3. Jest dużo kundelków w schroniskach i rozmaitych instytucjach, a także u prywatnych osób lub w tzw. domach tymczasowych i wszystkie są dość podobne do siebie. Różnice dotyczą głównie wieku. Regularnie przeglądam strony tych schronisk i, niestety, nie widziałam jak dotąd psiaka, którego chciałabym przygarnąć. Czeka nas pewnie prawdziwa wizyta w schronisku, bo internet to za mało. Nie chcemy dużego ani średniego psa w typie wilczka – a taka właśnie jest większość tych bezdomnych.

4. Istnieją fundacje pomagające określonym rasom, gdzie podobno są pieski po przejściach, ale mają nieaktualne od dwóch lat informacje i nie ma fundacji pomagającym tym naszym.

5. Czekam jeszcze na wyniki moich testów alergicznych, ale pewną zaletą kilku ras jest to, że mniej uczulają, niż typowy szorstkowłosy kundelek. Dlatego tak chciałam znaleźć takiego mało-alergicznego psiaka. Nierealne! Nawet gdyby się już chciało wyłożyć te czasem trzy i pół tysiąca (my akurat nie chcemy), to dostaje się odpowiedź, że miot będzie w styczniu. Albo że dostępne jest jedno szczenię, to, którego nikt nie chciał kupić :).

Reasumując, trochę nie wiem, co robić. Co weekend i co wieczór zżera mnie pozytywna zazdrość na widok tych wszystkich właścicieli spacerujących sobie ze swoimi psiakami po osiedlu. M. codziennie po pracy podsuwa mi komputer pod nos i każe sprawdzać, czy nie pojawiło się jakieś ogłoszenie (przez te kilka godzin, co nie zaglądałam). Czy to naprawdę jest tak, że przygarnia się psa, którego wcale się nie planowało? Albo takiego, który wcale Ci się nie podoba ani nie łapie za serce, ale kto wie, może za pół roku coś zaiskrzy?

Korzystając z okazji, ogłoszę się: TAK, PRZYGARNIEMY PSA! Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie!

To był taki psi off-top. Poza alergiami i kociołkiem w pracy czujemy się dobrze i dajemy sobie radę :).

Tak z czystej ciekawości. Dziecko poczęte z gwałtu dokonanego przez Araba też trzeba będzie urodzić? 🙂 I to jeszcze typowego Araba, bo muzułmanina. A jeśli jesteśmy tacy świątobliwi (a chyba jesteśmy, bo mówimy o wierchuszce polskiego Kościoła Katolickiego) to i wiemy, że dziecko muzułmanina rodzi się muzułmaninem, czyli… no co najmniej nie zyskujemy owieczki. I to delikatnie powiedziane, bo po polsku powiedzielibyśmy, że brudzimy rasę. Nadal rodzimy? 🙂

Doczekaliśmy się kolejnych Świąt. Ja w nowej pracy, którą bardzo lubię, a lubię jeszcze bardziej, bo dostaliśmy wolny Wielki Piątek! Dotychczas pracowałam zawsze, jak się tylko dało – Wigilia, Sylwester, Wielki Tydzień, Trzech Króli, Boże Ciało, Wszystkich Świętych… Co długi weekend to nie ja. A tu taka niespodzianka! Poza tym adoptowaliśmy na tymczasem kota mojej siostry, która wyjeżdża na parę tygodni na urlop. Widzę, jak pięknie M. zajmuje się zwierzakiem. On nie ma doświadczenia ze zwierzętami, sam nigdy nie miał i nie był jakimś wielkim fanem. A tu się okazuje, że kot woli jego, niż mnie. Zwierzęta idą do dobrych ludzi, cóż ;).

Byłoby jeszcze lepiej, gdybym nie była od tygodnia chora na gardło. Ale skoro jest marzec, ja muszę kaszleć. Nie było opcji pójścia na L4, jak się jest w pracy dopiero trzeci tydzień :). Będę mieć na sumieniu wszystkich, których pozarażałam. Może teraz mi w końcu przejdzie, bo wyjeżdżamy na Święta do Zakopanego. Parę dni w moim ukochanym miejscu. Uwielbiam Zakopane wczesną wiosną; nawet, jak jest nadal śnieg i zimno, to światło już jakieś inne i powietrze inaczej pachnie. Wiedziałam, ze ta zima musi kiedyś minąć.

Teraz będzie historyjka o tym, co jest możliwe w egipskim sądownictwie.

Nie wdając się zbytnio w szczegóły, bo i ich zbyt wiele nie ma albo ich nie znamy, oraz nie podając cienia nazwisk.

Znajomy znajomego, co to z M. się od lat nie widzieli, rozwiódł się z żoną i nawet o tym nie wiedział.

Oboje muzułmanie, on rodowity Egipcjanin, ona córka rodziców z dalekiej Azji, urodzona i wychowana w Egipcie, z egipskim obywatelstwem. Pobrali się parę ładnych lat temu, bo wpadli. Jakiś czas później on wyjechał za pracą za granicę. Nie było dobrze między nimi. Przyjeżdżał na urlop, wracał do pracy. Niedawno tę pracę stracił. Wrócił do kraju i przypadkiem dowiedział się, że jest już rozwiedziony, bo go żona ze sobą sama rozwiodła :). Zapomniała mu tylko o tym powiedzieć. Sędziowie, prawnicy i administracja egipskiego sądu również.

Koniec końców dobrze się stało, oboje rozmawiali podczas tych urlopowych spotkań o rozwodzie, tylko jakoś nikt się za to nie zabrał (a jednak się zabrał!). On od jakiegoś czasu był w związku z cudzoziemką i chcą się pobrać. No to ma procedurę rozwodową z głowy, że tak powiem.

Ktoś mi powie, że egipska żona nie ma szans na rozwód!

To jest dopiero girl power :).

Z okazji pierwszych 30-stu polubień strony mojego bloga na Facebooku postanowiłam zorganizować mały konkurs :). Większość znanych mi blogerów przynajmniej raz w życiu robi jakiś konkurs. Ja piszę blogi tu i ówdzie od kilkunastu lat i nigdy jeszcze nie zorganizowałam żadnego konkursu! Czas nadrobić zaległości :).

Do wygrania jest książka, którą i tak chciałam oddać jakiejś zainteresowanej osobie. Jest to podręcznik do samodzielnej nauki języka arabskiego pt. „Arabski nie gryzie!”, opracowanie zbiorowe. Nowa, nieużywana. Historia tej książki jest taka, że mam dwie w domu – jedną przerobiłam sama (i po drodze dość zmasakrowałam własnymi notatkami), drugą kupiła sobie kiedyś moja mama i… chyba o niej zapomniała. Książka jest godna polecenia, to właśnie z niej nauczyłam się arabskiego alfabetu, zanim M. przyjechał do Polski.

W mojej dzielnicy jest fajna biblioteka plenerowa w pniu drzewa, którą ostatnio co parę dni zasilam dostawą starych książek. Przeleżały ileś lat na półce, na Allegro sprzedać się nie chcą, warto się podzielić z innymi. I tak sobie myślę, że na blogu jest duża szansa znaleźć osoby zainteresowane nauką arabskiego :). Czemu książka nie miałaby trafić do właściwego odbiorcy? A teraz do rzeczy!

Co zrobić, aby wygrać książkę? 🙂

1. Polub stronę mojego bloga na Facebooku 🙂 (to chyba konkursowy klasyk).

2. W komentarzu pod postem (LINK) napisz, jaki masz związek z tematyką bloga, np. czy masz zagranicznego partnera, jaka jest Wasza historia, co sądzisz o międzykulturowych związkach, czy masz przyjaciół z innych krajów, co interesuje Cię najbardziej w tematyce arabskiej itd. Temat rzeka, jest o czym pisać 🙂

3. Autor najciekawszej wypowiedzi wygra książkę, niestety na chwilę obecną mam tylko jedną :).

4. Na wykonanie zadania masz czas od 17 do 23 lutego (od dziś do wtorku).

5. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone 24 lutego (środa).

6. W konkursie mogą brać udział wszystkie zainteresowane osoby. Nie ma wymogu pozostawania w zmiksowanym związku ;))).

7. Nagroda zostanie przesłana do zwycięzcy pocztą, po ogłoszeniu wyników zgłoszę się do tej osoby w sprawie adresu.

A jeśli do tego jeszcze udostępnisz na swoim Facebooku link do strony mojego bloga, to szanse wzrosną, nie to żebym coś sugerowała ;P 

Liczba czytelników bloga na Facebooku nie jest zatrważająca i nie wynosi kilku setek, więc szanse na wygraną są naprawdę realne ;).

Do dzieła!